คำเตือน(ตามฟร์อม)-ฟิควายนะจ๊ะ สำหรับผู้รับไม่ป่าเดียวกันไม่ได้ไม่ควรอ่าน

[FIC] Sengoku BASARA: High school

#02 Servant2

สียงกริ่งดังขึ้นเป็นครั้งที่สองของรอบเรียน เป็นเวลาเลิกเรียนตอนเย็นในคาบสุดท้ายที่เป็นโฮมรูมสำหรับบางห้องแล้ว เหล่านักเรียนรอบหลังสุดเริ่มทยอยออกมาจากห้อง ปลายเสื้อเชิ้ตสีเขียวลายพราง โบกสะบัดลู่ไปตามลมเย็นๆที่ทัดเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ สำหรับโรงเรียนที่ปล่อยให้นักเรียนใส่ชุดไปรเวทได้ดูค่อนข้างสะดวกสะบาย หากแต่ละคนนั้นไม่แต่งจนเกินเหตุไป เขาล้วงผ้าพันคอจากใต้โต๊ะ และควักเครื่องเล่นMD ออกจากกระเป๋าจับหูฟังยัดใส่หูของตัวเองแล้วเดินออกจากห้องไป เนื่องจากเลยเวลามามากแล้ว เขารีบก้าวเท้าเดินอย่างรวดเร็วเพื่อไปยังห้องอีกห้องหนึ่งหวังว่าพื่อนชายเขายังจะรอคอยเขาอยู่ ไฟในห้องนั้นยังสว่างอยู่..อา..โชคดี ยังมีคนอยู่

เขาเปิดประตูเข้าไป แต่กลับปรากฏว่า ไร้วี่แวว ของเพื่อนสนิท มีเพียงแต่นักเรียนบางกลุ่มที่ยังจับกลุ่มทำงานที่ค่างค้าง ราวกลับว่าจะต้องปั่นให้ทันพรุ่งนี้ แต่ก็ไม่แปลก นักเรียนส่วนมากเวลาที่มีมากมายในการทำงานส่วนใหญ่มักจะอู้จนกว่าไฟจะลน เขาสอดส่องสายตามองหาจนทั่ว ทั้งในห้อง และรอบๆบริเวณทางเดิน ทั้งๆที่ของของเพื่อนสนิทยังอยู่ครบ ทว่าไร้วี่แววเจ้าของ เขาหันไปถามนักเรียนที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่

เห็นยูคิมุระบ้างไหมครับ

กลุ่มนักเรียนที่นั่งจับเข่าคุยกันหันมามอง ก่อนหนึ่งในนั้นจะตอบว่า

ไม่รู้ไปตายที่ไหนแล้วมั้ง ให้เอาของไปเก็บตั้งตะเกือบครึ่ง ชั่วโมงก่อนยังไม่กลับมาเลย

ทันใดนั้นคำว่าตายก็พุ่งปรี๊ดขึ้นสมองของซาสึเกะทันที แค่พูดบอกเพียงว่าเพื่อนของเขาหายไปไหนนั่นก็คงจะไม่มีปัญหาแล้ว เขาเดินเข้าไปยังโต๊ะที่พวกนั้นนั่งจับกลุ่มกันอยู่ ใช้มือทั้งสองยันแนบกับโต๊ะที่พวกนักเรียนที่สุมหัวกันอยู่

หมายความว่ายังไง พวกนายใช้ให้เขาไปเก็บของเหรอ

ทันใดนั้นสายตาทั้งสี่คู่ของชายที่นั่งอยู่ก็หันควับไปสบตากับซาสุเกะทันควันราวกับจะหาเรื่องกัน ทั้งห้าสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นึ่งในนั้นจะเอ่ยขึ้นมาว่า

มองไมฟระ จะหาเรื่องกันเหรอ เอารึเปล่า

ไม่ได้อยากมีเรื่อง แค่อยากรู้ว่ายูคิมุระอยู่ไหน

ซาสุเกะยังคงอดทนอดกลั้นกับการกวนประสาทของเพื่อนต่างห้องที่ไม่รู้จัก

ไม่บอกเว้ย จะทำไมอยากจะเจอก็หาเอาเอง แถวๆนี้ละ แต่ไปนานขนาดนี้คงโดนฉุดไปแล้วมั้ง

แล้วเสียงหัวเราะระงมจากทั้งสีก็ดัง ขึ้นมาทันที เสียดังฉุดเอาอารมณ์ชั่ววูบของซาสึเกะ เดือดขึ้นโดยปรกติแล้วเค้าจะเป็นคนที่อารมณ์ค่อนข้างจะเย็นมากๆ เขาพลิกโต๊ะล้มลงกับพื้น ของทั้งหลายที่เหล่าผู้ไม่หวังดีร่วงลงกับพื้นทันที

เฮ้ย..นั่งมันงานที่พวกกูนั่งทำทั้งวันนะเว้ย แบบนี้วอนซะแล้ว เฮ้!!! พวกเรารุมเว้ย(ตามสไตล์จิ๊กโก๋)

และในขณะที่ซาสึเกะมีเรื่องอยู่นั้นเอง ในอีกด้านหนึ่งเรื่องที่เข้ามาหายูคิมุระเองนั้นช่างโหดร้ายกว่า ซาสึเกะหลายเท่านัก.

---------------------------------------------------------------------------

ในห้องที่ปิดสนิทแสงของด้วงอาทิตย์ที่สอดส่องมาตามขอบผ้าม่านค่อยหรี่ลงทุกทีๆด้วยยามเย็มที่ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงลับขอบฟ้าลงเรื่อยๆ เสียงหอบเล็กๆ ของชายหนุ่มทุ้มดังแผ่วๆ แต่ถ้าไม่เงี่ยหูฟังดีๆก็อาจจะไม่ได้ยินเลยก็ได้

อายะ..อย่า..

ร่างเล็กๆ ของยูคิมุระที่นอนพาดอยู่บนโซฟาโดย ผ้าที่เดิมเคยมัดพาดศรีษะของตนกลับถูกนำไปพันกับข้อมือเล็กๆแล้วผูกกับที่วางแขนโซฟาเอาไว้ ร่างที่สั่นระริก ไม่ได้สร้างความเมตตาให้กับชายผู้ที่ค่อยๆคลานขึ้นมาคร่อมร่างของหนุ่มน้อยเอาไว้แม้แต่น้อย เขาเอื้อมมือไปจับมือทั้งสองที่ถูกพันธนาการอยู่แล้วก้มลงอย่างช้าๆ งับลงบนริมฝีปากของยูคิมุระเบาๆ หนุ่มน้อยผู้ถูกพันธนาการตกใจ สะบัดหน้าหนีสุดแรงทันทีแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก มือของอีกฝ่ายก็ยังคว้าคางจับหันมาอยู่ดี แล้วหนุ่มใหญ่ก็อ้าปากงับลงบนริมฝีปากหนุ่มน้อยอย่างบรรจงอีกครั้งนึง ก่อนขยับงับตามลงซ้ำอีกครั้ง แต่ใส่แรงมากขึ้นกว่าคราวที่แล้ว เขาค่อยๆแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากล่างที่ประกบกันแน่ ให้ค่อยๆเผยอออก ก่อนค่อยๆ จรดปลายลิ้นจากริมฝีปากเข้าไป ในขณะที่ลิ้นชอนไชเข้าไปในปาก มืออีกข้างของประธานหนุ่มที่ซุกซน ยังคลำหากระดุมเสื้อ แล้วปลดออกทีละเม็ดๆ จนกระทั้ง ไปถึงซิปกางเกง ร่างเล็กๆ พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากแรงอันมหาศาลของชายที่ตัวโตกว่า เขาพยายามแม้แต่ที่จะหุบปากลงกัดลิ้นของชายคนนั้น แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกคอนโทรนไว้ทั้งหมดด้วย ประธานหนุ่มเพียงคนเดียว อุ้งมืออันแข็งแกร่งที่ช้อนใต้ชายคางของยูคิมุระมีนิ้วทั้งสองกดกรามข้างแก้มทั้งสองข้างของเขาไม่ให้งับลงมาได้ อีกทั้งร่างที่กดทับก็หนักเกินแรงที่จะดิ้นรน ในที่สุดความพยายามก็เหือดหาย แรงที่ใช้ไปก็ค่อยๆลดน้อยลงทุกทีๆ แล้วก็ค่อยๆโอนอ่อนไปตามการรุกไล่ของอีกฝ่ายโดยว่าง่าย

ประธานหนุ่มตาเดียวค่อยๆละริมฝีปากออกมา ก่อนปรือสายตาที่มีอยู่เพียงหนึ่งเดียว มองใบหน้าของหนุ่มน้อยที่ค่อยๆแดงระเรื่อจนเข้มขึ้นทุกที แสงไฟสลัวๆ น้อยๆ จากไฟข้างทางด้านนอกอาคารเริ่มถูกเปิดขึ้นทีละดวงๆ แสงเล็กๆค่อยๆลอดเข้ามาตามซอกหน้าต่างที่แง้มอยู่แทนแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ มันตกกระทบสายตาอันดุดันของประธานหนุ่มจนดวงตาสีน้ำตาลอ่อนๆนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงอมส้ม ยูคิมุระที่ตัวสั่นเทาเหลือบไปมองดวงตาที่ร้อนแรงราวกับจะสะกด เขาให้นิ่งอยู่กับที่ได้ ทันทีที่เห็นอีกฝ่ายนิ่งไป พ่อหนุ่มร่างใหญ่ยิ่งได้ใจเขาช้อนบริเวณเอวแล้วยกสะโพกขึ้นมาโอบใต้วงแขนของเขา แค่ช้อนขึ้นเบาๆ ร่างเล็กๆนั่นก็ลอยขึ้นมาแล้ว ทันใดนั้นเหมือนถูกคลายมนต์สะกด หนุ่มน้อยเริ่มออกอาการขัดขืนอีกครั้ง ดิ้นรนทั้งๆที่รู้ตัวว่าคงจะไม่รอดแล้ว

ปล่อย..หยุดนะจะทำอะไรน่ะ!!

อา

ทันใดนั้นเองริมฝีปากของประธานหนุ่มก็ถูกประทับลงบนเหนือท้องน้อยก่อนที่จะไล่ขึ้นไปบนกลางอก จนถึงซกคออันงามระหง ทั้งๆที่อีกฝ่ายยังดิ้นรนและโวยวายอยู่อย่างไม่สนใจ ดาเตะเล่นกับซอกคอขาวของยูคิมุระอยู่ซักพัก แล้วก็ผละริมฝีปากออกมา เขาจ้องมองเข้าไปภายในด้วงตาคู่สีน้ำตาลซึ่งบัดนี้เอ่อนองไปด้วยหยดน้ำเล็กๆ ที่ค่อยๆหยดลงมาอาบข้างแก้ม สายตาของฝ่ายตรงข้ามอ้อนวอนราวกับเป็นทางเลือกสุดท้าย โดยที่เขาไม่ได้พูดอะไรเลย

cute puppy!! นึกว่าจะทำให้ฉันปล่อยนายไปได้เหรอ ยิ่งนายอ้อนวอน ขอร้อง ดิ้นรนเท่าไหร่ มันก็เป็นเรื่องน่าสนุกสำหรับฉันละนา

คำพูดจากประธานหนุ่มถึงกับทำให้ ยูคิมุระถึงกับหน้าถอดสี นี่เขาคงจะไม่รอดเสียแล้วกระมัง

มะ..มันเรื่องน่าสนุกตรงไหน ผมเป็นผู้ขายนะ มาทำเรื่องแบบนี้..

งั้นเหรอ..งั้นเดี๋ยวฉันจะแสดงให้ดูว่า มันสนุกตรงไหน

ทันใดนั้น มือของดาเตะก็ สอดเข้าใต้คางของยูคิมุระเงยขึ้นก่อนที่จะจุมพิตลงไปอีกครั้ง ปล่อยน้ำหนักกดลงบนริมฝีปากหนักขึ้นทุกทีๆ ลิ้นที่เปียกชุ่มตวัดเข้าชอนไชของอีกฝ่ายจนลึก มือของหนุ่มใหญ่ค่อยๆสอดสัมผัสไปทั่วผิวขาวๆเนียนๆของเด็กหนุ่มจนทั่วร่าง แม้ไม่ใช่รูปร่างของหญิงสาว แต่มือนั้นก็ยังคงนัวเนีย กับอกแบนราบคู่นั้น ปลายนิ้วเองก็ออกแรงกดปลายยอดอก จนมันส์มือแทบไม่อยากจะละออก

อื๊ม!!.

เสียงร้องครางลอดออกมากของยูคิมุระ เมื่อริมฝีปากของทั้งคู่อยู่ในจังหวะที่เผยอออกมา ทันใดน้นเองร่างเล็กๆภายใต้นั้นก็เกิดอาการเกร็งสะดุ้งขึ้นเมื่อมือเจ้ากรรมอีกของประธานหนุ่มถูกล้วงไปใต้กางเกงของตน เขาสะบัดหน้าหนีจากริมฝีปากนั้นด้วยความตกใจ

อ๊ะจะทำอะไร หะหยุ ..หยุดนะ.อา..พะ..พอที..!!!

ประธานหนุ่มมองสีหน้าของยูคิมุระด้วยความพึงพอใจ มือของเขาไม่ยอมหยุดนิ่ง มันขยับขึ้นลงจนทำให้ผู้ที่ถูกบังคับมาตัวเกร็งสั่นสะท้าน ก่อนที่จะอ่อนปวกเปียกลง ร่างเล็กๆ สุดที่จะขัดขืนอีกต่อไปแล้ว ได้เพียงแต่นอนหอบไร้เรี่ยวแรงอยู่บนโซฟา ในหัวของยูคิมุระตอนนี้กลายเป็นสีขาวโพลน ในขณะเดียวกันนั้นเอง มือของหนุ่มใหญ่ก็ถูกถอนออกเกาะขอบกางเกงก่อนถลกลงไปจนถึงข้อเท้า

อะอย่า

เสียงร้องเล็กๆลอยลอดออกมาจากลำคอของยูคิมุระ แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน นั่นเป็นเสียงเดียวที่นึกออกที่จะพูดได้ในตอนนี้ ทุกอย่างในความคิดของหนุ่มน้อยมันเริ่มตีกันจนสับสนวุ่นวายไปหมด ดวงตาสีส้มจางที่ตกกระทบกับแสงไฟสบกับตาที่ปรือสีน้ำตาลอ่อนๆภายใต้โซฟาด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านก่อนยิ้มที่มุมปากนิดๆ

ฮะ..แค่นี้ก็หมดแรงแล้วเหรอ..ดีแบบนี้ค่อยง่ายหน่อย

ทันใดนั้นเขาก็ใช้มือขวาโอบใต้วงแขนก่อนช้อนสะโพกขึ้น จับเอาบั้นท้ายที่ไร้อาภรณ์รองรับอย่างเต็มมือ ก่อนใช้มืออีกข้างหนึ่งรูปซิปกางเกงของตนที่เดิมไม่ได้ติกระดุมเอาไวอยู่แล้วลง ยูคิมุระถึงกับสะดุ้งเฮือกใหญ่ ม่านตาหดเล็กลงทั้งๆที่อยู่ในความมืดเมื่อร่างใหญ่ถูกลดลงมากดทาบกับร่างเล็กๆของตน

มะ..ไม่นะอ๊ะ.อย่าาาาาาาาาาาาาาา!!

ยูคิมุระพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายดิ้นรนอย่างสุดฤทธิ์ ทว่าแรงที่เหลือนั่นมันน้อยนิดจนแทบจะไม่พอเพีบงแค่ปัดมือประธานหนุ่มใหญ่ด้วยซ้ำ ดวงตาสีส้มจางๆ เริ่มเข้มขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นสีแดงจ้องมายังใบหน้าที่หวาดกลัวของยูคิมุระ

แบบนี้สิค่อยสนุกหน่อย มาซิLets party!!!

อ๊าาาาาาาาาาาาาา~~~~!!

--------------------------------------------------------------------------

ในขณะเดียวกันในห้องเรียนที่เกิด การตะลุมบอนจนชุนมุลวุ่นวาย ได้สิ้นสุดลง ซาสึเกะ ยืนอยู่กลางห้องเรียนที่มีโตะล้มระเนระนาด ด้วยการซัดกันนัวเนียเมื่อตะกี้ ร่างทั้งสี่ของเด็กนักเรียนอีกห้องนอนกอง พร้อมบับรอบช้ำเป็นจ้ำอยู่ทั่วตัว เขารู้สึกตัวขึ้นมาได้ว่าเสียเวลามามากพอแล้ว ตอนนี้คู่หูของเขายังคงไม่กลับมา เขาหันไปมองหนึ่งในสี่ที่นอนร้องครวญครางเพราะกินกำปั้นของซาสึเกะเข้าไปเต็มๆ เขาก้มลงคว้าคอเสื้อของชายคนนั้นแล้วดึงขึ้นมา

นายจะบอกรึยังว่า นายให้ยูคิมุระไปไหน

ชายคนนั้นยิ้ม หัวเราะ หึๆ เล็กน้อย เหมือนกับว่าจะไม่ยอมบอก แต่ทันใดนั้น กำปั้นแน่นๆ ของซาสึเกะก็ลอยซัดเข้าไป ตรงหน้าของชายคนนั้นจนหันไปอีกทาง

ถ้าไม่พูดพวกนายไม่ได้กลับบ้านไปเป็นชิ้นดีๆ แน่ ซาสึเกะข่มขู่ชายแปลกหน้าที่เพิ่งประเคนหมัดเข้าไปเมื่อกี้

เขาเปลี่ยนสีหน้าจากเย้ยหยันเป็นหวาดกลัวทันที

เราเราเรา..แค่ให้ ยูคิมุระ..ไปเก็บของที่ห้องชมรมภาพยนต์เท่านั้นเอง ไม่ได้ทำอะไรเขาเลย ทันทีที่ซาสุเกะได้ยินเช่นนั้นจึงรีบปล่อย ชายคนนั้นลงทันที โดยไม่ทันตั้งตัว จนหล่นลงหัวฟาดลงกับพื้น แล้ววิ่งออกจากห้องนั่นทันที ทันทีที่ซาสึเกะจากไป ทั้งสามรีบคลานข้าหาชายที่บอกกับคู่หูของซานาดะเมื่อตะกี้ พร้อมกับเข้าไปตบหัวอีกทีดังผัวะ

โธ่เว้ยย แกไปบอกมันทำไม ชายที่โดนตบเกาหัวแกรกๆ พร้อมกับเอามือกุมร่องรอยฟกช้ำที่ถูกอัดเมื่อกี้

พวกแกมาโดนเองมั่งไหมละไอ้เจ้าโฮดจ้ อูย..เจ้านั้นมันอัดพวดเรา1ต่อ4เลยนะเว้ย!!

ทั้งสี่คนนั่งนิ่งมองหน้ากันราวกับช๊อคที่ถูกคนๆเดียวอัด จนหมอบราบจนกองกับพื้น

โธ่เว้ย เจ้ายูคิมุระ กับไอ้หัวไม้กวาดนั่น ชั้นจะจำไว้ ซักวันพวกเราจะต้องเอาคืนแน่!!

หนึ่งในนั้น นาม โฮโจ อุจิมาเสะ ได้เอ่ย ขึ้น

---------------------------------------------------------------------------------

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ซาสึเกะรีบวิ่งลงบันไดจากชั้น4 ลงไปยังตึกอื่นที่เป็นห้องชมรมต่างๆ รายเรียงกันอยู่ ในขณะที่ กำลังวิ่งจะออกประตูนั้นเอง ร่างของเขากระแทกกับ ร่างของชายอีกคนจนร่วงลงกับพื้น ทั้งๆที่ ตัวของซาสึเกะก็ใหญ่พอสมควรแล้ว แต่ชายคนนั้นกลับตัวใหญ่กว่าซาสึเกะเยอะ แต่ก็ล้มลงนั่งกับพื้นเช่นกัน

อุ..คุณซารุโทบิ เอาอีกแล้ว วิ่งไม่ดูทางเลย จะรีบร้อนไปไหนรึ

ซาสึเกะ ที่ล้มลงเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่พูดมาเมื่อกี้ นี่เขาชนคนๆนั้นอีกแล้วเหรอ

อ่า..ท่านประธานดาเตะ อ๊ะ..ขอโทษครับ ซาสึเกะผงกหัวขอโทธประธานหนุ่ม

ดึกแล้วยังไม่กลับบ้านอีกเหรอแล้วหน้าไปโดนอะไรมาน่ะ ดาเตะก้มลงมอง หน้าของซาสึเกะใกล้ๆ จนตัวของเซาสึเกะเองต้องถอยห่างออกมา

ผะ..ผมมองหาเพื่อนอยู่ครับ ยังกลับไม่ได้ถ้าไม่เจอ แผลนี่ หกล้มนิดหน่อยครับ

ซาสึเกะก้มหน้าก้มตาพูด ทันใดนั้นเค้าก็ผงกหัวขึ้น

อ๊ะ..ผมต้องรีบไปนะครับ ขอโทษด้วยครับขอตัวก่อน

แล้วก่อนที่ซาสึเกะจะวิ่งออกไปเขาเตะโดนอะไรบางอย่างบนพื้น กล่องสีดำๆ เหลี่ยมๆ นั่น อาจจะตกมาจากประธานหนุ่ม เขาหยิบขึ้นมา เป็นเทปวีดีโมม้วนหนึ่ง เขาหันกลับไปทางประธานหนุ่มที่ยืนปัดฝุ่นออกจากตัว

ประธานครับ ทำของหล่น ซาสึเกะยื่นเทปม้วนนั้นให้ ประธานหนุ่มยื่นมือมารับ พร้อมพูดว่า

AH~ ขอบใจ เป็นของสำคัญมากทีเดียว หายไปละแย่เลย ขอบใจมาก เขา หยิบมันเก็บใส่กระเป๋าเสื้อของตน หันมายิ้มเล็กๆแล้วเดินจากไป

ในทางกลับกันซาสุเกะเองก็รีบวิ่งรี่ไปจากตรงนั้นเช่นกันมุ่งสู่ห้องชมรม เขาเดินไปถึงอาคาร ภาใต้ทางเดินตามโถงระเบียงเล็กๆและแคบ ในนั้นถูกดับไฟจนเกือบหมดแล้ว ขณะที่เดินหาห้องอยู่นั่นเอง เสียงสะอึกสะอื้นของคนร้องไห้ลอยดังมาแผ่วๆแต่ไกล ชายหนุ่มรีบหันควับ วิ่งไปตามเสียงนั่นทันที ห้องเล็กๆที่ถูกเปิดประตูแง้มอยู่เบื้องหน้า ด้านในที่มองเห็น มืดสนิทจนมองไม่เห็นด้านใน เขาเอื้อมมือไปเปิด ทันทีที่เปิดแสงจากด้านนอกค่อยๆ ลอดเข้าไปส่องภายในห้อง ตกกระทบกับร่างเล็กๆที่ซุกอยู่ตรงมุมห้องนั่นเอง

ยุกกี้ เกิดอะไรขึ้น ซาสึเกะรีบวิ่งเข้าไปทันทีที่เห็นด้านในของห้องเห็นเพื่อนสนิทที่ นั่งร้องไห้ฟูมฟายตัวสั่นระริกอยู่ภายใต้ผ้าผืนเล็กๆที่ไว้ใช้คลุมฉากอยู่ราวกับเจอเรื่องน่ากลัวมาอย่างไงอย่างงั้น

ฮิก..ฮิกซาสุเกะ ยุกกี้โผกอดเพื่อนอันเป็นที่รัก ซาสุเกะต้องอึ้ง กับสภาพที่เปลือยเปล่าภายใต้ผ้าคลุมนั่น

นายหายไปไหนมา..ฉันเรียกหานายอยู่ตลอดเลย ฮิก..ฮิก ยูคิมุระพูด พร้อมกับสะอึกสะอื้นด้วยเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา

ขอโทษ..ขอโทษนะยุกกี้.

----------------------------จบตอน#02 Servant2------------------------------